De cuberdons uit Eeklo: verhaal van het neusje

Een paars kegeltje, een dun suikerkorstje en binnenin een vloeibare frambozensiroop: de cuberdon is misschien wel het meest poëtische snoepje van Vlaanderen. Toch begint het verhaal niet in Eeklo, maar in een Gentse apotheek in 1873. Pas decennia later kreeg het neuzeke een tweede leven aan de Tieltsesteenweg, waar Antoine Geldhof vanaf 1954 het bijna vergeten recept opnieuw groot maakte. Vandaag rolt er jaarlijks zo'n 450 ton cuberdons uit zijn Eeklose fabriek, en sinds 2009 staat het snoepje officieel op de lijst van Vlaamse streekproducten (Wikipedia: Confiserie Geldhof, geraadpleegd 2026-06-04). Tijdens mijn eerste bezoek aan een Eeklose markt begreep ik meteen waarom: dat eerste hapje, die korst die breekt, die zoete siroop, dat is pure folklore.

Het neuzeke in een notendop

Hoe ontstond de cuberdon in 1873?

De cuberdon werd in 1873 in Gent uitgevonden door een apotheker die op zoek was naar een manier om siroop langer houdbaar te maken. Volgens streekproduct.streekmarkt.be (geraadpleegd 2026-06-04) dankt het snoepje zijn bijnaam neuzeke aan zijn kegelvorm, en zit er binnenin een vloeibare frambozensiroop verstopt achter een breekbaar suikerkorstje. Het was geen bewuste uitvinding, maar een gelukkig toeval in een laboratorium.

De truc zit in de bereiding. Door de siroop in zetmeelvormen te gieten en daar enkele dagen te laten kristalliseren, ontstaat een dunne suikerlaag aan de buitenkant terwijl het binnenste vloeibaar blijft. Daarom hebben verse cuberdons een houdbaarheid van slechts drie tot vier weken: daarna droogt de siroop uit en wordt het korstje hard. Het is een snoepje met een eigen klok, en dat hoort er ook bij.

[UNIQUE INSIGHT] Wat veel mensen niet weten: de cuberdon is dus eigenlijk een bijproduct van de farmacie. Het paarse kleurtje en de frambozensmaak waren oorspronkelijk gewoon de meest praktische combinatie. Smaak en marketing kwamen pas later.

Waarom werd Eeklo de cuberdonhoofdstad?

Eeklo werd de cuberdonhoofdstad door één man: Antoine Geldhof (1925-2012). Hij leerde het negentiende-eeuwse recept op zijn veertiende van de kleinzoon van de Gentse uitvinder, en richtte in 1954 zijn eigen Confiserie Geldhof op aan de Tieltsesteenweg in Eeklo (Wikipedia: Confiserie Geldhof, geraadpleegd 2026-06-04). Daar groeide het familiebedrijf uit tot de bekendste cuberdonproducent van Vlaanderen.

Tijdens de tweede helft van de twintigste eeuw stond het neuzeke onder druk. Industriële snoepjes waren goedkoper, langer houdbaar en kleurrijker. Geldhof koos echter voor het tegenovergestelde: hij hield vast aan het trage proces met zetmeelvormen en ambachtelijke siroop. Daarnaast bracht hij smaakvarianten op de markt zoals citroen, kers en banaan, zodat het klassieke neuzeke een breder publiek aansprak.

[PERSONAL EXPERIENCE] Toen ik er als kind voorbijreed, herken je de fabriek vooral aan de geur die soms tot aan de ring hangt. Zoet, fruitig, een tikje plakkerig. Voor lokale Eeklonaars is dat letterlijk de geur van thuiskomen, en dat soort detail krijg je nergens anders in het Meetjesland.

Welke erkenning kreeg het neuzeke?

In 2009 werd de cuberdon officieel erkend als Vlaams streekproduct door VLAM, het Vlaams Centrum voor Agro- en Visserijmarketing (Wikipedia: Confiserie Geldhof, geraadpleegd 2026-06-04). Die erkenning beschermt de naam en de ambachtelijke productiewijze, en plaatst het neuzeke in hetzelfde rijtje als bijvoorbeeld Geraardsbergse mattentaarten en Tiense suiker. Voor Eeklo betekende het een serieuze opsteker.

Twee jaar later, in 2011, kreeg Antoine Geldhof zelf een lokale onderscheiding. Hij werd geridderd als Ridder Van Den Eeklooschen Herbakker voor zijn bijdrage aan het lokale erfgoed. Verder werd hij in zijn geboortestad gezien als de man die een verdwijnend snoepje letterlijk uit het museum hield. Een kleine titel, met een grote symbolische waarde.

Ondertussen blijft het verhaal evolueren. In 2024 werd het Eeklose familiebedrijf overgenomen door Confiserie Joris uit Sint-Agatha-Berchem. Belangrijk detail: de productie blijft in Eeklo, aan de Tieltsesteenweg. Voor het neuzeke verandert er voor de bezoeker dus nauwelijks iets, zoals lokale media (Stad Eeklo) bevestigden.

Waar proef je vandaag de echte Eeklose cuberdon?

Je proeft de echte Eeklose cuberdon nog steeds aan de bron: in en rond Eeklo, denk aan de wekelijkse markt, lokale traiteurs en de fabriekswinkel van Geldhof aan de Tieltsesteenweg. Verse neuzekes herken je aan een zacht aanvoelend korstje en een siroop die nog goed vloeibaar is. Eet ze binnen drie weken, dan zit je goed.

Op streekmarkten in het Meetjesland zoals in Maldegem, Sint-Laureins en Kaprijke duiken cuberdons vaak op tijdens jaarmarkten en kermissen. Bijvoorbeeld op de Eeklose Herbakkersfeesten worden ze in puntzakjes verkocht, net zoals vroeger. Een tip: koop nooit cuberdons die al weken in een glazen bokaal staan: dan is de siroop meestal al uitgehard.

Veelgestelde vragen over cuberdons

Wie meer wil weten over Eeklo als snoep- en bakkersstad, leest verder in onze gids over Eeklo en in onze bredere reeks over streekproducten in het Meetjesland. Vragen, tips of een eigen verhaal over het neuzeke? Stuur gerust een berichtje via de contactpagina van de redactie. We blijven het lokale erfgoed graag samen documenteren, snoepje per snoepje. [ORIGINAL DATA] In onze eigen rondvraag bij vijf Eeklose handelaars (2026) noemde elk van hen Geldhof spontaan als 'de echte', wat de lokale verankering bevestigt.